Angst

‘Ik denk dat het beter is dat je even met iemand gaat praten’, zei de vrouw. Ze stond op van haar bureaustoel en opende de deur van het glazen ‘hok’ waar ze in zat. Ik werd naar een andere vrouw gebracht, zette me neer op de stoel die er stond en begon te huilen. Er werden vragen gesteld. Wat ze wel en niet mochten weten. Eigenlijk wilde ik dat iedereen wist wat er met me aan de hand was, maar tegelijkertijd ook weer niet. Ik wilde mensen niet teleurstellen. Ze zeggen wel dat ik dat niet doe, maar toch blijft dat gevoel. De weken gingen voorbij en eens in de week kwam ik op gesprek. Alles wat ik me op kwam en waarvan ik dacht dat het wel oké was dat ze het zou weten, vertelde ik haar. Het luchtte op. Ze was aardig en deed haar best op me te begrijpen, maar niemand zou me kunnen begrijpen. Niemand heeft immers dezelfde gedachten en dezelfde gebeurtenissen meegemaakt. Niemand begrijpt niemand echt. Dat kan gewoon niet. Ze zeggen het wel, maar dat zijn meer woorden uit steun. Zo van: ik wil je helpen maar ik weet niet hoe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s