De asielzoeker

Niets vermoedend stond ik op de bus te wachten, toen een man naar mij toe kwam. Hij probeerde duidelijk te maken met zijn basiskennis van de Engelse taal dat hij wilde weten welke bus er naar Emmen ging. Het was zondag ochtend en de eerste bus naar Emmen zou ieder ogenblik de bocht om kunnen komen. Ik maakte hem duidelijk dat hij met mij kon reizen, gezien ik ook naar Emmen moest om vervolgens mijn reis naar Rotterdam te vervolgen. Die zondag had ik afgesproken in Rotterdam met een vriendin die ik heb leren kennen via het internet.

Eenmaal in de bus ging de man voor mij zitten. Hij kroop in elkaar, probeerde zijn rillingen onder controle te krijgen en bedekte met zijn dunne sjaal wanhopig zijn oren. Hij moet al een poos op het busstation gezeten hebben, voordat hij naar mij toe kwam. Bezorgd keek ik naar hem. Ik had medelijden. Hij zat te rillen van de kou en had alleen een dun shirt en een vest aan. Ik daarentegen, droeg een dikke winterjas, muts, handschoenen en daarbij ook een sjaal die mijn grootmoeder de dag ervoor aan mij geschonken had. Mijn intentie was om de sjaal aan mijn collectie toe te voegen, om er vervolgens niet meer naar om te kijken. Het was moeilijk om niet overdreven erg naar hem te staren. Ik zag dat hij het moeilijk had gehad, en het ook moeilijk had met het klimaat in Nederland. Daardoor kreeg ik het ook moeilijk. Ik voelde mij schuldig en ik wou dat ik hem kon helpen.

Eenmaal aangekomen op het busstation van Emmen, vroeg de man aan mij hoe hij het beste naar Zwolle kon gaan. Hij keek ondertussen wanhopig om zich heen en besefte dat hij het aan niemand anders kon vragen als ik het hem niet zou vertellen. Ik legde hem het uit en liep ondertussen met de man naar de automaat toe. Om een kaartje te kunnen kopen, moest de man met muntgeld of een pinpas betalen. Ongemakkelijk stond hij met twintig euro aan briefgeld in zijn handen. Ik besloot het anders aan te pakken, en vertelde de man dat ik voor hem zou pinnen zodat hij mij kon terug betalen met zijn briefgeld. Met een goed gevoel reikte ik het treinkaartje naar hem uit en liet ik hem het wisselgeld houden. Ik gebaarde dat hij mij moest volgen om bij de trein te komen.
Terwijl ik samen met de man naar de trein toe liep, keek ik om mij heen. Er was geen mens te bekennen op het station en er zaten maar drie mensen in de trein.

Ik wikkelde mijn sjaal af, hield hem voor een paar seconden in mijn handen en sprak de man aan. Ik reikte de sjaal naar hem uit en gebaarde dat hij hem mocht hebben. Zijn ogen kregen een glinster die hij daarvoor niet had gehad en wou het eerst niet aannemen. Na een beetje aandringen nam hij de sjaal uiteindelijk aan en hield het verbluft in zijn handen. Hij begon mij uitgebreid te bedanken. Ik kon mijn geluk niet op. Het voelde goed.

Eenmaal in de trein ging de man voor mij zitten. We begonnen ons gesprek. Ik kon aan de man merken dat hij het fijn vond dat ik hem gezelschap hield. De twee vrouwen die aan de andere kant van de coupe zaten keken ons met een afkeurende blik aan. Ik werd boos van binnen, gaf hen een veel betekende blik en wendde mij weer tot de man. Na enkele minuten ging het gesprek voornamelijk over hem. Hij vond het geen probleem om over zijn verleden te vertellen, en begon te vertellen over zijn werk als docent op een basisschool en de oorlog tussen zijn land, Eritrea, en Ethiopië. Maar ook over de gelijke rechten in Eritrea, de manier waarop hij naar Europa is gevlucht en het feit dat hij nog zes maand moest wachten totdat zijn vrouw en kinderen naar Nederland komen.

De man bedankte vlak voordat de trein stil stond op station Zwolle. Ik had hem een papier gegeven waarop ik de treinen had geschreven die hij moest nemen om naar Amsterdam te komen. Hij zou daar een vriend van hem bezoeken. Ook vertelde hij hoe hij heette, maar zijn naam was te moeilijk om te onthouden. Of hij terug wil naar Eritrea in de toekomst? Nee. Hij wil hier een nieuw bestaan opbouwen en iets betekenen voor de maatschappij.

img-20151214-wa00601

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s