Albanië

Zijn ogen ontmoeten de mijne. Ik glimlachte en probeerde erachter te komen waar hij vandaan kwam, iets wat ik altijd doe tegenwoordig. Het was een koude vrijdagavond in Januari. De avond viel en de lucht werd donker. Het was moeilijk om uit te vinden waar hij vandaan kwam. Hij praatte met zijn vrienden en keek af en toe naar mij. Ze droegen schoenen en kleren die ik vluchtelingen nog niet eerder heb zien dragen. Ik twijfelde. Waren ze wel vluchtelingen, of waren ze toeristen? Ik dacht dat ik ze Frans hoorde praten, maar ik kwam tot de conclusie dat ze niet de taal spraken die ik dacht dat ik ze hoorde spreken wanneer ik mijn best deed om naar hun gesprek te luisteren.

Ik liep naar het perron op het busstation. Op het perron stonden veel mensen, vooral vluchtelingen. Het voelde voor mij alsof het een normale vrijdag avond was, waarop ik terug reisde van Leeuwarden naar de plaats waar ik opgroeide. Ik had de hele week gestudeerd en ik keek er naar uit om mijn weekend in Duitsland te spenderen. Maar ik wist ook dat deze avond voor de meeste mensen op het perron een avond was waar de reis naar Nederland voor velen eindigden. De vrouwen zagen er uitgeput uit en probeerden hun kinderen nog een keer gerust te stellen van de cultuurshock. Ik kreeg medelijden met hen, ondanks dat ik wist dat zij in een veilig land waren. Ik probeerde niet te duidelijk naar hen te kijken, omdat zij misschien zouden denken dat ik het niet fijn vond dat zij naar Nederland gekomen waren, ondanks het feit dat ik het niet erg vond. Ik hoorde drie bekende stemmen. De drie mannen waren naast mij komen te staan. Mijn ogen ontmoeten zijn ogen. De bus arriveerde en de mensen begonnen in de bus te gaan. Nu kon ik het gesprek tussen de drie mannen beter verstaan. Het was niet Arabisch of een andere taal uit het Midden-Oosten die zij spraken. De taal die zij spraken leek op de talen die ik kende. Ik werd nieuwsgieriger. Het was ergerlijk voor mij om iets niet te weten.

Hij nam de plaats voor mij in de bus. Ik begon mij af te vragen waarom hij niet naast zijn vriend ging zitten. Hoewel, ik dacht dat zij vrienden waren. De bus werd steeds voller terwijl de minuten voorbij vlogen. De mannen begonnen te lachen en keken mij aan. Ik kon het niet weerstaan en vroeg: “Welke taal spreken jullie?”.

Ze keken mij verbaasd aan. Waarschijnlijk hadden zij niet verwacht dat ik iets zou zeggen of vragen. “Wat denk je?” vroeg hij aan mij. Zijn ogen begonnen te glinsteren. “Ik heb geen idee. Om eerlijk te zijn vroeg ik mij dit al af sinds ik jullie voor het eerste hoorde praten.”, zei ik. Twee van de drie mannen keken elkaar aan en begonnen te lachen. “We komen van Albanië. Jij komt waarschijnlijk uit Nederland, of niet?”. Ik lachte. “Eigenlijk niet. Ik kom uit Duitsland. Ik ben zowel Duits als Nederlands.”. Ik voelde mij trots toen ik het zei, iets wat ik mij altijd al heb gevoeld op de een of andere manier, wanneer ik er over praatte.

De tijd vloog voorbij en de lucht werd donker. Ik praatte met hem over de studie, sinds hij er geïnteresseerd in was. Zijn blik veranderde toen ik hem vertelde dat ik Journalistiek ga studeren. “Waar ga je over schrijven?”, vroeg hij aan mij. “Vooral over de dingen die mij bezig houden.”, zei ik. “En die dingen zijn?”, vroeg hij, terwijl hij zijn mobiel in zijn zak stopte. “Heel veel dingen.”, antwoorde ik. “Ik vind het interessant om over vluchtelingen te schrijven en praten.”. Ik vroeg aan hem waarom hij naar Nederland is gekomen. Zijn antwoord liet mij schrikken. Ik verwachtte dat hij iets vergelijkbaars zou vertellen als de verhalen die ik al kende, maar dat deed hij niet. Hij vertelde mij dat hij graag wou reizen met vrienden binnen Europa. Daarom kwam hij naar Nederland. Toen hij hier aan kwam, kwam hij er achter dat hij gratis onderdak en geld zou krijgen wanneer hij zich zou inschrijven als een vluchteling. En nu leefde hij al zes maand in Nederland en ging hij naar bijna iedere stad in Nederland met het geld die hij kreeg van onze regering.

Ik wist niet wat ik hiervan moest denken in het begin. Maar later realiseerde ik mij dat het niet zijn ‘fout’ is. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik de kans zou hebben. Hij is slim. Onze regering is het niet. Dat blijkt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s