De sportschool

De afgelopen zes maand heb ik regelmatig – en dan bedoel ik, zo’n 2 á 3 keer per week – een aantal uur in de sportschool doorgebracht. Tijdens deze uren ben ik meerdere malen totaal van mijn apropos gebracht. En dan niet eens door mijn eigen kunnen, maar vooral door die van een ander. Om eerlijk te zijn ook niet eens vaak door het kunnen van een ander, maar van de ander in het algemeen. Want mijn god, wat kunnen mensen toch zo intens vreemd zijn..

Met de inspiratie die ik gekregen heb bij het lezen van Woedie’s blog (www.woedie.nl – en nee, ik ben geen sponsor of zo, maar ik raad jullie zeker aan om zijn blog ook te lezen, want ik vind hem hilarisch!) en de motivatie die ik heb gekregen door het besef dat ik alle tijd van de wereld heb om lekker te gaan schrijven de komende weken/maanden – hoe, wat, waarom lezen jullie ook op mijn blog binnenkort –, heb ik besloten om jullie mee te nemen naar een gemiddelde sportsessie van mij.

Daar gaan we dan!

Ik ga bijna altijd op de fiets naar school toe. Tegenover Stenden is een sportschool. Gezien ik het heerlijk vind om te gaan sporten voordat ik in de collegezaal in ga of in het lokaal ga zitten, ga ik daar vaak eerst naar toe. Ik ben dan vaak al opgewarmd van het fietsen. Wanneer ik net van de fiets kom, skip ik direct de fiets oefening, gezien ik die dan liever bewaar voor ergens in het midden van mijn sessie om even tot rust te komen. Want om eerlijk te zijn, is fietsen het makkelijkste en minst zware om te doen in die hele sportschool. Natuurlijk ligt dat volledig aan jezelf. Het is namelijk aan jou om te bepalen hoe hard jij jouw zweet wil laten druipen. En daarmee kom ik direct op sportschool persoon nummer één. Deze persoon is zo ontiegelijk erg aan het zweten, dat je je bijna zou gaan afvragen of er iets mis met jou is. Want blijkbaar is de airco kapot, omdat het zweet maar uit dat lichaam blijft gutsen, zelfs als hij/zij een paar minuten rust heeft. Het is mij opgevallen dat dit bijna altijd bij mannen gebeurd. Wanneer ik dan weer om mij heen kijk, nog steeds volledig van mijn apropos, besef ik mij dat het toch echt alleen aan die persoon ligt. Deze figuren kom ik vaak tegen op de loopband of fiets, mocht de steps nog niet bezet zijn.

Maar goed, om terug te komen op mijn volgende oefening waar ik vaak mee begin: de legpress. Mijn benen zijn al lang opgewarmd en smachten naar een beetje tegengewicht, die ik ze dan ook maar al te graag geef. Ik ga op het zitvlak zitten, verhoog het aantal kilo’s van vaak veertig of vijftig naar honderdtwintig en neem nog een slok water van te voren. Wanneer ik eenmaal even zit, mij lichamelijk voor te bereiden op de inspanning die ik zal krijgen in de komende twintig seconden, heb ik tijd om de mensen in mijn omgeving eens goed in mij op te nemen. Want even eerlijk, dat is wat wij allemaal doen in de sportschool. En niet alleen daar. Want niets is heerlijker dan mensen kijken, toch?

Als meisje zijnde in de sportschool kijken er tamelijk veel mensen naar je. Het zijn vaak de mannen die je aanloeren vanaf het gedeelte met losse gewichten AKA ‘hun gedeelte’. En ik moet zeggen, zodra ze zien dat ik zo’n honderdtwintig kilo wegdruk met de legpress, staan ze nog verblufter bij. Die mannen plaats ik onder mijn categorie: sportschool persoon nummer twee. Deze mannen blijven je maar aankijken en bekijken je vaak meerdere malen van top-tot-teen. Ik heb mij meerdere keren afgevraagd wat zij eigenlijk in de sportschool doen, want ik heb ze nauwelijks zien trainen in de uren die ik heb doorgebracht in de sportschool. Vaak zie ik ze met hun IPhone in hun hand en gluren ze regelmatig over het beeldschermpje heen. Soms voelen ze zich betrapt als ze door hebben dat ik weet dat zij naar mij kijken, maar vaak interesseert het ze niet eens. Ik draai mijn hoofd in de richting van de plaat, bestudeer mijn sportschoenen nog eens aandachtig – en baal stiekem dat ik eigenlijk iets te kleine schoenen draag, nog steeds – en begin dan toch eindelijk met mijn oefening.

Tijdens de conditie oefeningen zoals de loopband, steps en de fiets, heb ik weinig besef van wat er om mij heen gebeurd in de sportschool. Deze oefeningen zijn dan ook redelijk rustgevend, gezien ik vaak meerdere stressvolle ‘wtf?!’ momenten beleef bij de andere oefeningen. Toch heb ik het idee dat dit een moment is waarop sportschool persoon nummer twee je nogmaals van top-tot-teen staat te bekijken, gezien hij (of zij) het nu ongegeneerd kan doen.

Ergens tussendoor doe ik dan mijn arm oefening. Als ik ergens een hekel aan heb, is het dan wel een arm oefening. Ik weet niet waarom, maar ik vind het echt geen zak aan. Toch zal ik het moeten doen, gezien ik natuurlijk niet met een bijna-volledig strak en gespierd lichaam kan rondlopen. Ik ben een aantal personen in mijn leven tegengekomen, waarbij ik er van overtuigd was dat zij die armoefening wel overgeslagen hebben.

Ik moet toegeven dat ik een redelijk stil persoon ben als ik in de sportschool ben, vergeleken met andere mensen. Sommige mensen zijn gewoon raar. Ze schreeuwen als een gek tijdens het trainen. Deze mensen plaats ik onder sportschool personen nummer drie. Zij kunnen simpelweg niet hun mond houden en willen dat je naar ze kijkt. Tenminste, dat is de enige reden die ik daarvoor kan bedenken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s