Het zijn de kleine dingen die hem doen

Het was donderdagavond en de zon was al van de horizon verdwenen. Ik was net bij SimoneFM wezen kijken voor een schoolopdracht en was onderweg naar het busstation. Buiten was het donker. De lichtjes flitsten voorbij en het gebrom van de motor was iets waar ik niet omheen kon. Eenmaal aangekomen op het busstation, tuurde ik naar het overdekte gedeelte van het treinstation. Er zaten groepen asielzoekers van jong tot oud. Vast allemaal net aangekomen, dacht ik bij mijzelf. Ik liep richting de stad en zag hoe er steeds meer lichtjes om mij heen verschenen. De kerstsfeer was zeker aanwezig in de stad. Nadat ik mijn twee vriendinnen weer had gevonden en onze spullen hadden opgehaald bij de vriend van een andere vriendin van mij, liepen we samen weer in de richting van het busstation. Eenmaal aangekomen bij de bushalte naar Ter Apel, kwamen er steeds meer asielzoekers. Een paar groepjes bleven in het overdekte gedeelte staan, maar een groepje kwam onze kant op. Met zware tassen achter zich aan en met drie kleine kindjes voorop en een op de arm, begroetten ze ons met een glimlach. Verlegen hielden de oudste drie kindjes hun speelgoed vast, die ze net gekregen hadden. Ik zwaaide, gevolgd door mijn twee vriendinnen. Ondertussen had ik wel door dat we geërgerd werden aangekeken door menig Nederlanders die achter mij stonden, maar ik was het gewend. Verbaast keken de kindjes ons aan, begonnen te lachen en kropen verlegen achter de benen van een van de drie mannen. De vrouw tilde een jonger meisje, die niet leek te begrijpen wat er allemaal om haar heen gebeurde. Ik zei ‘hallo!’ tegen ze en bleef naar ze zwaaien. De man moest lachen en zei dat ze alleen Turks begrepen. Myrthe, een van de vriendinnen, zei hallo in het Turks. Ze kreeg een verbaasde blik terug van de man, die vervolgens in het Turks terug begon te praten. Myrthe zei dat ze niet meer Turks wist en lachte. De kindjes keken haar met grote ogen aan.

Eenmaal in de bus begonnen Alicia (de andere vriendin) en ik over het feit dat wij echt niet konden inzien waarom de meeste mensen iets tegen de groep vluchtelingen heeft. Natuurlijk is er wel een groep asielzoekers die wél slecht zijn, geradicaliseerd. Maar ik ben zwaar tegen het over een kam scheren van bevolkingsgroepen. Ik zou een heel artikel kunnen schrijven over het feit dat wij ons meer zorgen moeten maken over een bepaalde groep in Nederland die dreigt te radicaliseren, maar dat zou natuurlijk even slecht zijn.

De bus stopte na ongeveer twintig minuten bij de viaduct in de buurt van het asielzoekerscentrum. De groep stapte uit, gevolgd door een ander klein groepje die ik daarvoor nog niet opgemerkt had. Mijn vriendinnen en ik begonnen te zwaaien naar de groepjes. De kindjes durfden terug te zwaaien en lachten. Dit was vast iets wat zij nog heel lang zouden herinneren. Kleine gebaren zijn belangrijk: het maakt onze maatschappij, inclusief de asielzoekers, gelukkiger.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s