Mijn zin van het leven

Schrijven is makkelijk. Maar emoties kunnen overbrengen door woorden is moeilijk. Ik wil niet een verhaal kunnen schrijven wat men snel kan lezen. Nee, ik wil een verhaal kunnen schrijven wat mensen grijpt. Waarvan men ieder moment ervaart alsof zij degene zijn die het meemaken. Maar om dit te kunnen doen, moet je het eerst zelf meegemaakt hebben. Alleen dan weet je de juiste woorden om het goed te kunnen overbrengen.

De meeste verhalen gaan over liefde of over levenslessen. En om eerlijk te zijn weet ik niet waarover de mijne gaat. Ik heb hier lang over na zitten denken. Wat is mijn verhaal eigenlijk? Ik weet het niet.

Ik heb geprobeerd om stukken te schrijven, maar het lukte niet. Natuurlijk kan ik op ieder moment van de dag een verhaal schrijven, maar ik kan niet zomaar iets schrijven wat de lezer zou pakken. Daardoor twijfel ik of ik een goede journaliste zal zijn. Om een goed stuk te kunnen schrijven, moet ik mijzelf er eerst helemaal in hebben verdiept. Ik moet het meegemaakt hebben, de emoties en de sfeer gevoeld hebben. Daarom wil ik ook graag naar een plek met verhalen: Afrika of het Midden-Oosten. Ik wil iets voor de mensheid kunnen betekenen. Door (vrijwilligers)werk te verrichten in die gebieden, hoop ik mensen te kunnen redden. Ik hoop dat ik het leven van mensen makkelijker kan maken, maar ook duidelijker. Ik wil niet alleen mensen in dat gebied helpen. Ik wil mensen over de hele wereld kunnen helpen. Dit hoop ik te kunnen doen door de verhalen uit Afrika en het Midden-Oosten internationaal te kunnen over te brengen, zodat de lezer zich dingen zal inzien. Zodat dingen en gebeurtenissen voor de lezer duidelijker worden. En stiekem hoop ik ook dat ik hen aanzet tot actie. Dat men zijn denken verandert in doen.

Iedereen begrijpt dat het belangrijk is om mensen om je heen te helpen, want dit is inbegrepen in iedere cultuur: familie en vrienden zijn de belangrijkste dingen in het leven. Het is logisch voor ons om zorg te verlenen aan jouw oude grootmoeder of grootvader, jouw nicht te helpen met het zoeken van een kamer of om jouw vriendin te helpen nadat het uit is gegaan met haar vriend. En wij weten ook dat het net zo belangrijk is voor onszelf om deze hulp ook te ervaren. Wij willen ook dat wij geholpen worden als jij niet meer capabel bent om voor jezelf te kunnen zorgen, wanneer je dringend op zoek bent naar een nieuwe plek om je leven voort te zetten en wanneer je behoefte hebt aan een schouder om op uit te helpen. De hele samenleving is gebouwd op deze behoefte: hulp. Wij kunnen niet alleen functioneren.

Het woord ‘samenleving’ is een samenvoeging van twee woorden: samen en leving (leven). Wij hebben elkaar nodig om te kunnen leven. Iedereen heeft zijn of haar plek in de samenleving die belangrijk is. Zo is de ene persoon dokter en zal hij of zij je helpen wanneer jij hulp nodig hebt met jouw gezondheid. Maar denk ook aan de mensen die jouw vuilnis ophalen. Iedereen draagt zijn of haar steentje bij aan de samenleving. Want zonder elkaar kunnen wij niet bestaan.

Maar wat veel mensen vergeten, zijn de mensen buiten jouw samenleving. De mensen uit andere werelddelen. En daarom wil ik dit combineren. Ik vind namelijk niet alleen mijn eigen samenleving belangrijk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s