Ter Apel

Het zoveelste bericht is verschenen over Ter Apel, een klein dorpje in Groningen dat aan de rand van Drenthe en Duitsland ligt. Ik kan het eigenlijk ook gewoon mijn dorp noemen, gezien ik daar meer tijd heb doorgebracht dan het dorp in Duitsland waar ik veertien jaar lang heb gewoond. Het dorp waar ik naar mijn basisschool en mijn middelbare school ging. Waar ik mijn vriendjes en mijn vriendinnetjes had. Waar ik Nederlands heb geleerd, inclusief alle normen en waarden die bij de Nederlandse cultuur komen kijken. En toch schijnt het zo te zijn dat veel mensen tegenwoordig anders naar het dorp kijken dan ik. Waarom hoor ik zoveel nare dingen over asielzoekers? En waarom kan ik mij hier totaal niet in vinden? Als ik in de bus naar huis zit, van Emmen naar Ter Apel, zijn het de inwoners van het gebied die niet leuk zijn. Zij zijn degene die nare opmerkingen maken over de asielzoekers; hun neuzen dichtknijpen en deo spuiten in de bus omdat de asielzoekers zouden stinken. Waarom kan ik wel gewoon praten met ze? En comfortabel naast ze zitten? Waarom kunnen zoveel Ter Apelers het niet?

In principe ben ik niets anders dan alle andere Ter Apelers. Ik heb dertien jaar lang op een school gezeten in Ter Apel. Hetzelfde onderwijs gevolgd. Omringd door dezelfde mensen als iedere andere Ter Apeler. Ik heb door het centrum gelopen. Overdag en ‘s nachts. Waar de media beweren dat het hier ‘zwart’ zou zijn van de asielzoekers, kan ik echter maar een enkeling meer bekennen. Ik overhoorde enkele weken geleden nog een toezichthouder in de bus. Hij was druk in gesprek met een buschauffeur. Over asielzoekers, natuurlijk. Want dat is het enige waar over gepraat lijkt te worden in het openbaar. “Er zijn nog maar 800 van de 3000 plekken bezet in het asielzoekerscentrum. Zo rustig is het nog nooit geweest!”. En toch zie ik ieder weekend weer toezichthouders op de bus. Langzaam verdwijnen asielzoekers van het straatbeeld en uit de bus. Ik kom ze amper meer tegen. Maar toch lijken de media steeds vaker erover te schrijven. Waarom? Natuurlijk is er daadwerkelijk een groep asielzoekers die voor overlast zorgen. Waarvoor mensen -begrijpelijk- bang zijn. Maar waarom worden alle asielzoekers over een kam geschoren? Wij Ter Apelers weten toch dat dat echt niet zo is? Waarom staan wij daar ook niet voor op in plaats van toe te kijken hoe de media ons dorp neerzet als een probleem?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s