“I don’t know why I am doing this. It is selfish, I have children.”

AMSTERDAM – Bij alle antwoorden die een van de correspondenten geeft, knikken de overigen instemmend. Het is duidelijk dat er een sterk begrip is onderling. De vraag waarom men een oorlog wil verslaggeven, laat de correspondenten stil vallen. Uiteindelijk zegt Joris Hentenaar, cameraman in het midden-oosten, zacht: “I don’t know why I am doing this. It is selfish: I have children.”

Maandagavond half zes. De afgelegen ruimte is gevuld met warm gedempt licht. Het is aangenaam warm in het zaaltje, dat zich achterin het café-restaurant Dauphine in Amsterdam bevindt. Op de achtergrond is zacht geroezemoes te horen, gepaard met het gerinkel van borden en kopjes. De organisatie is nog druk bezig met het inrichten van de ruimte voor het War Correspondent event. Kratjes bier van de Brooklyn Brewery worden naar binnen gesleept. Steve Hindy, voormalig oorlogsverslaggever en oprichter van de Brooklyn Brewery, staat naast het podium en probeert onhandig zijn naamkaartje aan zijn colbert te spelden. Met zijn sjaaltje dicht geknoopt, staat hij er parmant bij. Hindy lijkt licht nerveus. Toch drinkt hij het biertje van zijn brouwerij op zonder te trillen.

Rond kwart over zes druppelt het publiek langzaam binnen. Men staat aan de statafels onder het genot van een Brooklyn Lager, Steve Hindy’s specialiteit. Een deur staat open. De koude lucht sluipt de zaal binnen en zorgt voor lichte rillingen bij menig bezoeker. Joris Hentenaar en Teun Voeten glippen nog even door de deuropening naar buiten en steken een sigaret op. De bedrukkende geur van de sigaretten vult de zaal. De treinen en auto’s suizen voorbij op de achtergrond. Er klinkt luid gelach. De mannen amuseren zich klaarblijkelijk.

De zaal wordt steeds voller en het geluid dat er bij vrij komt steeds harder. Men begint groepen te vormen om de tafels waar de meesterwerken van de overleden fotojournalist Jeroen Oerlemans liggen. Deze worden geveild. Er lijkt een sterke solidariteit te ontstaan in de zaal. De felle rode muren creëren een mooi contrast met de spierwitte tafelkleden. De grootste muur is bekleed met foto’s. De bezoekers kijken aandachtig naar de werken, gaan onderling met elkaar in gesprek en lijken een tevreden glimlach tevoorschijn toveren. Het initiatief van het war correspondent event wordt goedgekeurd.

Opvallend is de leeftijdscategorie van het publiek. Veelal jonge journalisten zijn gekomen naar het evenement. Verder worden de stoelen aangevuld met mannen van middelbare leeftijd. Het wordt warmer in de zaal en de spanning is te voelen. De organisatie kijkt ongeduldig naar de opening tussen de zwarte doeken. Joanie de Rijke, een van de oorlogscorrespondenten, mist. Twintig minuten na de beloofde aanvang, begint het event dan toch echt. De Rijke’s glas en microfoon zijn inmiddels verdwenen van het podium.

Hindy opent het event en begint vragen te stellen aan zijn gasten. Bette Dam is flink op dreef. Keer op keer weet zij indrukwekkende betogen te houden. Dit wordt op prijs gesteld: het publiek geeft hard applaus. Kippenvel is gegarandeerd.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s